CZĘŚĆ 1
Semaglutyd i tirzepatyd a wygląd twarzy. Skąd biorą się zapadnięcia pod oczami i „Ozempic face”?
Cykl: Leki na otyłość a skóra — część 1
Leczenie otyłości za pomocą semaglutydu lub tirzepatydu może prowadzić do znacznej redukcji masy ciała i poprawy zdrowia metabolicznego. Wraz ze zmianą sylwetki część osób zauważa jednak również zmianę wyglądu twarzy.
Policzki mogą stracić wcześniejszą pełność, skronie stać się bardziej zapadnięte, okolica pod oczami wyglądać na ciemniejszą, a bruzdy i zmarszczki — na wyraźniejsze.
W mediach takie zmiany często określane są jako „Ozempic face”. Nie jest to jednak rozpoznanie medyczne ani zjawisko charakterystyczne wyłącznie dla jednego leku. Podobne zmiany mogą pojawić się po znacznej utracie masy ciała niezależnie od sposobu jej uzyskania. Przegląd systematyczny badań dotyczących zmian twarzy po dużej redukcji masy ciała wskazuje przede wszystkim na utratę objętości tkanek miękkich oraz zwiększenie wiotkości części obszarów twarzy i szyi. [1]
Semaglutyd i tirzepatyd — podobny cel, ale nie ten sam mechanizm
Semaglutyd jest agonistą receptora GLP-1. Tirzepatyd działa natomiast na dwa receptory — GIP i GLP-1.
Oba leki mogą powodować znaczną redukcję masy ciała. Z punktu widzenia wyglądu skóry ważne jest jednak nie tylko to, ile kilogramów ubyło, ale również:
- jak szybko przebiega redukcja,
- z jakiego poziomu masy ciała rozpoczęto leczenie,
- jaka była wyjściowa ilość tkanki tłuszczowej twarzy,
- jaki jest wiek i stan skóry,
- czy występuje menopauza,
- jak wygląda odżywienie i nawodnienie,
- czy skóra była wcześniej uszkodzona przez promieniowanie UV, palenie lub inne czynniki środowiskowe.
Dlatego dwie osoby, które stracą podobną liczbę kilogramów, mogą wyglądać po redukcji zupełnie inaczej.
Twarz nie jest jedną warstwą tłuszczu
Tkanka tłuszczowa twarzy jest rozmieszczona w odrębnych przedziałach anatomicznych. Poszczególne przedziały wpływają na wygląd policzków, skroni, okolicy okołooczodołowej, bruzd nosowo-wargowych czy linii żuchwy. [2]
Oznacza to, że podczas odchudzania twarz nie musi zmniejszać objętości równomiernie.
U jednej osoby najbardziej widoczne będą zapadnięte skronie. U innej — spłaszczenie policzka. Jeszcze u innej pierwszym zauważalnym problemem stanie się okolica pod oczami.
Klasyczne badania anatomiczne potwierdzają, że tłuszcz twarzy tworzy odrębne przedziały, a zmiany zachodzące w nich są jednym z elementów procesu starzenia twarzy. [2]
Co pokazują badania osób stosujących GLP-1?
W 2025 roku opublikowano badanie, w którym wykorzystano wcześniejsze i późniejsze badania obrazowe twarzy osób leczonych agonistami GLP-1.
Do analizy włączono 20 pacjentów.
Autorzy stwierdzili mierzalną utratę objętości środkowej części twarzy. Oszacowano, że na każde 10 kg utraconej masy ciała przypadało średnio około 7% redukcji objętości midface. Najsilniejszy związek obserwowano w powierzchownych przedziałach tłuszczowych. [3]
To ważna obserwacja, ale równie ważne jest jej prawidłowe odczytanie.
Badanie nie dowodzi, że semaglutyd lub inny lek „wybiórczo rozpuszcza tłuszcz z twarzy”. Pokazuje natomiast, że wraz ze znaczną redukcją masy ciała może dochodzić do mierzalnego zmniejszenia objętości tkanek twarzy.
Dlaczego okolica pod oczami tak szybko zdradza utratę objętości?
Okolica pod oczami jest szczególna.
Na jej wygląd wpływa jednocześnie:
- cienka skóra,
- położenie oczodołu,
- głębokie i powierzchowne przedziały tłuszczowe,
- więzadła twarzy,
- objętość środkowej części policzka,
- naczynia krwionośne,
- pigmentacja.
Dlatego „ciemne podkrążenie pod oczami” nie zawsze oznacza przebarwienie.
Jeżeli środkowa część policzka traci objętość, zmienia się przejście między dolną powieką a policzkiem. Może pogłębić się dolina łez, a padające światło tworzy w zagłębieniu cień.
Wtedy okolica wygląda na ciemniejszą, mimo że sama ilość barwnika w skórze wcale nie musiała się zwiększyć.
To bardzo istotne z punktu widzenia terapii.
Przebarwienie, prześwitywanie naczyń i cień powstały wskutek utraty objętości to trzy różne problemy.
Kosmetyk rozjaśniający może działać na wybrane zaburzenia kolorytu, ale nie odbuduje utraconego podparcia policzka.
Czy zmiany wokół oczu obserwuje się również w badaniach?
W opublikowanym w 2026 roku retrospektywnym badaniu kohortowym oceniono zmiany okołooczodołowe u pacjentów stosujących agonistów receptora GLP-1.
W grupach stosujących te leki odnotowywano m.in. częstsze rozpoznawanie opadania brwi i nadmiaru skóry powiek oraz częstsze wykonywanie niektórych procedur korekcyjnych. Autorzy wskazują, że w grupie leczonej z powodu otyłości zmiany mogły być związane przede wszystkim z wcześniejszym nagromadzeniem i późniejszą utratą tkanki tłuszczowej. [4]
Jest to badanie obserwacyjne, dlatego nie dowodzi, że sam lek jest bezpośrednią przyczyną tych zmian. Pokazuje jednak, że okolica okołooczodołowa rzeczywiście zasługuje na uwagę podczas znacznej redukcji masy ciała.
Dlaczego bruzdy nagle wydają się głębsze?
Nie każda bardziej widoczna zmarszczka oznacza, że skóra nagle się postarzała.
Wyobraźmy sobie skórę rozpiętą nad strukturami znajdującymi się głębiej.
Jeżeli zmniejsza się objętość tkanek, które wcześniej ją podpierały, bardziej widoczne mogą stać się:
- bruzdy nosowo-wargowe,
- linie marionetki,
- dolina łez,
- granice oczodołu,
- zagłębienia skroni,
- drobne pofałdowanie skóry policzków.
Część zmian, które były obecne wcześniej, po utracie „podparcia” staje się po prostu łatwiejsza do zauważenia.
Czy semaglutyd i tirzepatyd niszczą kolagen?
To jedno z najczęściej powtarzanych uproszczeń.
Na obecnym etapie wiedzy nie można stwierdzić, że semaglutyd lub tirzepatyd bezpośrednio „niszczy kolagen twarzy”.
W literaturze pojawiają się hipotezy dotyczące wpływu sygnalizacji GLP-1 na tkankę tłuszczową, fibroblasty, procesy zapalne, glikację i metabolizm macierzy pozakomórkowej. Niektóre potencjalne mechanizmy mogą działać korzystnie, inne niekorzystnie. Dane kliniczne są jednak nadal niewystarczające, aby sprowadzić zmiany twarzy do prostego równania: lek = utrata kolagenu. [5,6]
Znacznie lepiej udokumentowanym zjawiskiem pozostaje:
redukcja masy ciała → utrata objętości tkanek → zmniejszenie podparcia skóry → większa widoczność istniejących cech starzenia.
Dlaczego po 45.–50. roku życia efekt może być bardziej widoczny?
Wiek ma znaczenie.
Skóra 25-letniej i 55-letniej osoby nie reaguje identycznie na nagłą zmianę objętości.
Z wiekiem stopniowo zmieniają się:
- ilość i organizacja kolagenu,
- właściwości włókien sprężystych,
- grubość skóry,
- rozmieszczenie tkanki tłuszczowej,
- struktury kostne,
- zdolność tkanek do obkurczania.
U kobiet dochodzą do tego zmiany okresu okołomenopauzalnego i pomenopauzalnego.
Dlatego znaczna utrata tkanki podskórnej może u osoby dojrzałej szybciej ujawnić wiotkość, zapadnięcia i zmianę konturów twarzy.
„Ozempic face” nie jest jedną diagnozą
Pod jednym medialnym określeniem mogą kryć się zupełnie różne problemy:
utrata objętości — np. policzków, skroni i okolicy pod oczami,
wiotkość skóry — szczególnie dolnej części twarzy i szyi,
zaburzenie bariery i przesuszenie,
niedostateczne odżywienie lub nawodnienie,
naturalne starzenie, które stało się bardziej widoczne po utracie podparcia.
Dlatego nie istnieje jeden uniwersalny „zabieg na Ozempic face”.
Najpierw trzeba rozpoznać, co właściwie uległo zmianie.
W kolejnej części wyjaśnię różnicę między utratą objętości, wiotkością a przesuszeniem skóry — bo mimo podobnego wyglądu wymagają one zupełnie innego podejścia.
Piśmiennictwo
- Jafar AB, Jacob J, Kao WK, Ho T. Soft Tissue Facial Changes Following Massive Weight Loss Secondary to Medical and Surgical Bariatric Interventions: A Systematic Review. Aesthet Surg J Open Forum. 2024;6:ojae069. doi:10.1093/asjof/ojae069. PubMed
- Rohrich RJ, Pessa JE. The fat compartments of the face: anatomy and clinical implications for cosmetic surgery. Plast Reconstr Surg. 2007;119(7):2219–2227. doi:10.1097/01.prs.0000265403.66886.54. PubMed
- Sharma RK, Vittetoe KL, Barna AJ, et al. Radiographic Midfacial Volume Changes in Patients on GLP-1 Agonists. Otolaryngol Head Neck Surg. 2025;173(2):360–366. doi:10.1002/ohn.1209. PubMed
- Saffari PS, Davila N, Pradeep T, Wong B, Lee WW. Periorbital Changes Following Glucagon-Like Peptide-1 Receptor Agonist Use: A Retrospective Cohort Study of Oculofacial Complications and Interventions. Ophthalmic Plast Reconstr Surg. 2026;42(4):414–419. doi:10.1097/IOP.0000000000003129. PubMed
- Paschou IA, Sali E, Paschou SA, et al. GLP-1RA and the possible skin aging. Endocrine. 2025;89(3):680–685. doi:10.1007/s12020-025-04293-w. PubMed
- Barone M, Brunetti B, D’Emilio R, Caputo MG, Tenna S, Persichetti P. Effects of GLP-1 Receptor Agonists on Skin Quality: A Comprehensive Literature Review. Aesthetic Plast Surg. 2026;50(13):5403–5407. doi:10.1007/s00266-026-05820-4. PubMed
