CZĘŚĆ 2
Wiotka, obwisła czy tylko przesuszona? Co dzieje się ze skórą podczas szybkiej redukcji masy ciała?
Cykl: Leki na otyłość a skóra — część 2
„Skóra zrobiła mi się obwisła” — to zdanie może opisywać kilka zupełnie różnych problemów.
Po znacznej redukcji masy ciała skóra może rzeczywiście stać się luźniejsza. Może też po prostu stracić podparcie tkanki tłuszczowej. U części osób dominuje natomiast suchość, szorstkość i uczucie ściągnięcia wynikające z pogorszenia funkcji bariery naskórkowej.
Na zdjęciu wszystkie te problemy mogą wyglądać podobnie.
Biologicznie są jednak czymś innym.
Utrata objętości to nie to samo co wiotkość
Pod skórą twarzy znajduje się tkanka tłuszczowa, która w istotny sposób wpływa na jej kształt.
Jeżeli podczas redukcji masy ciała jej objętość znacząco się zmniejsza, twarz traci część podparcia.
Możemy wtedy obserwować:
- spłaszczenie policzków,
- zapadnięcie skroni,
- pogłębienie doliny łez,
- bardziej widoczne bruzdy,
- ostrzejszy zarys struktur kostnych.
To przede wszystkim problem objętości.
Wiotkość wygląda inaczej.
Skóra staje się luźniejsza i gorzej dostosowana do znajdujących się pod nią tkanek. Może pojawić się:
- zmiana owalu,
- pofałdowanie skóry,
- mniej wyraźna linia żuchwy,
- luźniejsza skóra podbródka,
- nadmiar skóry szyi.
Przegląd systematyczny dotyczący zmian twarzy po dużej utracie masy ciała wskazuje zarówno na utratę objętości środkowej części twarzy, jak i na wzrost wiotkości w dolnym piętrze twarzy i na szyi. [1]
Dlaczego skóra nie zawsze „kurczy się” razem z twarzą?
Skóra posiada pewną zdolność adaptacji do zmieniającej się objętości.
Nie jest ona jednak nieograniczona.
Wpływają na nią m.in.:
- wiek,
- długość okresu, przez który skóra była rozciągnięta,
- wielkość redukcji masy ciała,
- tempo redukcji,
- ekspozycja na UV,
- palenie,
- gospodarka hormonalna,
- indywidualna jakość skóry.
Jeśli objętość znajdujących się pod nią tkanek zmniejsza się szybko, skóra może nie zdążyć dostosować się w tym samym tempie.
W efekcie to, co wcześniej było „wypełnione”, zaczyna wyglądać na luźniejsze.
A co ze zmarszczkami?
Po utracie objętości zmarszczki mogą wyglądać na głębsze, nawet jeśli w ciągu kilku miesięcy nie nastąpiła dramatyczna degradacja struktury skóry.
Powód jest prosty: zmieniła się geometria twarzy.
Skóra, która wcześniej była podparta przez bardziej wypukły policzek, po jego spłaszczeniu może zacząć układać się inaczej.
Dlatego podczas oceny twarzy po dużej redukcji masy ciała trzeba oddzielić:
jakość samej skóry od zmiany struktur znajdujących się pod nią.
Skóra napięta nie zawsze oznacza skórę jędrną
To kolejna pułapka językowa.
Możesz mówić: „mam bardzo napiętą skórę”.
Jeżeli jednak opisujesz pieczenie i ściąganie po umyciu, prawdopodobnie nie mówisz o jędrności.
Skóra sucha lub z zaburzoną barierą może być:
- napięta,
- szorstka,
- matowa,
- zaczerwieniona,
- bardziej reaktywna,
- podatna na pieczenie,
- mniej tolerancyjna na kosmetyki.
Takie „napięcie” jest objawem dyskomfortu, a nie oznaką dobrej jakości skóry.
Dlaczego podczas terapii przeciwotyłościowej problem bariery może się nasilić?
Leki stosowane w leczeniu otyłości mogą znacznie zmniejszać apetyt.
U części osób pojawiają się również objawy żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty, biegunka, zaparcia lub długotrwałe uczucie pełności.
Jeżeli w efekcie pacjent zaczyna jeść i pić zdecydowanie mniej, mogą pojawić się problemy z odpowiednią podażą:
- energii,
- białka,
- płynów,
- witamin i składników mineralnych.
Eksperckie zalecenia dotyczące terapii GLP-1 zwracają uwagę właśnie na ryzyko niewystarczającego spożycia składników odżywczych, utraty masy mięśniowej i kostnej oraz konieczność monitorowania sposobu żywienia podczas leczenia. [2,3]
Nie oznacza to, że każda sucha skóra podczas terapii jest skutkiem niedożywienia.
Oznacza natomiast, że przy gwałtownym pogorszeniu kondycji skóry nie warto oceniać wyłącznie zawartości kosmetyczki.
Menopauza może nakładać się na redukcję
W gabinecie szczególnie często widzę grupę kobiet, u których kilka procesów zachodzi jednocześnie.
Redukcja masy ciała może przypadać na okres perimenopauzy lub menopauzy.
W tym czasie skóra niezależnie podlega zmianom związanym ze spadkiem aktywności estrogenowej. Może być:
- bardziej sucha,
- cieńsza,
- mniej elastyczna,
- wolniej się regenerować.
Jeżeli równocześnie zmniejsza się objętość tkanki tłuszczowej twarzy, zmiany stają się szczególnie zauważalne.
To kolejny powód, dla którego nie powinno się automatycznie przypisywać wszystkiego jednemu lekowi.
Czy prawidłowa dieta zapobiegnie „Ozempic face”?
Nie.
Nawet osoba odżywiająca się prawidłowo może podczas redukcji stracić część tkanki tłuszczowej twarzy.
Nie możemy więc obiecać, że duża podaż białka „zachowa policzki”.
Prawidłowe odżywienie jest jednak istotne dla:
- utrzymania beztłuszczowej masy ciała,
- regeneracji,
- gojenia,
- prawidłowego funkcjonowania skóry,
- ograniczenia ryzyka niedoborów,
- tolerancji dalszego leczenia.
W zaleceniach dotyczących leczenia lekami przeciwotyłościowymi podkreśla się potrzebę oceny podaży białka, płynów, błonnika i mikroskładników oraz monitorowania ewentualnych objawów niedoborowych. [2,3]
Nie istnieje natomiast jeden suplement „na skórę po GLP-1”, którego profilaktycznie potrzebowałaby każda osoba stosująca leczenie.
Trzy problemy, trzy różne cele
-
Utrata objętości
Problem znajduje się przede wszystkim pod skórą.
Celem nie może być wyłącznie „nawilżenie”.
-
Wiotkość
Problem dotyczy m.in. właściwości skóry i jej niedostosowania do zmniejszonej objętości tkanek.
Tutaj znaczenie może mieć przebudowa skóry, ale kwalifikacja powinna uwzględniać ilość pozostałej tkanki podskórnej.
-
Zaburzenie bariery
Problem dotyczy głównie najbardziej zewnętrznej części skóry.
Priorytetem jest wówczas przywrócenie prawidłowego funkcjonowania bariery, a nie natychmiastowe zastosowanie maksymalnie intensywnego bodźca zabiegowego.
Dlaczego rozpoznanie problemu jest ważniejsze niż nazwa zabiegu?
Jeżeli twarz straciła dużo objętości, procedura dodatkowo zmniejszająca tkankę podskórną może pogłębić niepożądany efekt.
Jeżeli bariera skóry jest uszkodzona, agresywna terapia może zwiększyć reaktywność.
Jeżeli dominującym problemem jest zapadnięcie policzka, zabieg działający wyłącznie powierzchownie nie odbuduje utraconej anatomii.
Dlatego terapia nie powinna zaczynać się od pytania:
„Jaki zabieg zrobić?”
Najpierw warto zapytać:
„Co właściwie zmieniło się w tej twarzy?”
W trzeciej części opiszę, jak wygląda rozsądne planowanie terapii kosmetologicznej u osoby stosującej semaglutyd, tirzepatyd lub inne nowoczesne leki przeciwotyłościowe.
Część 1 Część 3
Piśmiennictwo
- Jafar AB, Jacob J, Kao WK, Ho T. Soft Tissue Facial Changes Following Massive Weight Loss Secondary to Medical and Surgical Bariatric Interventions: A Systematic Review. Aesthet Surg J Open Forum. 2024;6:ojae069. doi:10.1093/asjof/ojae069.
- Mozaffarian D, Agarwal M, Aggarwal M, et al. Nutritional priorities to support GLP-1 therapy for obesity: A joint Advisory from the American College of Lifestyle Medicine, the American Society for Nutrition, the Obesity Medicine Association, and The Obesity Society. Obesity (Silver Spring). 2025;33(8):1475–1503. doi:10.1002/oby.24336. PubMed
- Almandoz JP, Wadden TA, Tewksbury C, et al. Nutritional considerations with antiobesity medications. Obesity (Silver Spring). 2024;32(9):1613–1631. doi:10.1002/oby.24067. PubMed
- Barone M, Brunetti B, D’Emilio R, et al. Effects of GLP-1 Receptor Agonists on Skin Quality: A Comprehensive Literature Review. Aesthetic Plast Surg. 2026;50(13):5403–5407. doi:10.1007/s00266-026-05820-4. PubMed
- Paschou IA, Sali E, Paschou SA, et al. GLP-1RA and the possible skin aging. Endocrine. 2025;89(3):680–685. doi:10.1007/s12020-025-04293-w.
